«Έφυγε» ο σημαντικός καλλιτέχνης Λουκιανός Κελαηδόνης

Από χθες ο Λουκιανός Κελαηδόνης «έφυγε» για να συναντήσει κάποιους από τους αγαπημένους του μέντορες εκεί ψηλά.

O πιο γλυκόπικρος αποχαιρετισμός είναι αυτός του Φοίβου Δεληβοριά, τον οποίο εξέφρασε με μια ανάρτηση στο Facebook: «Μου’χες πει πως ο Παράδεισος για σένα είναι ο κινηματογράφος “Ροζικλαίρ” στην Κυψέλη μια τυχαία μέρα του 1955. Μια μέρα που θα παιζόταν σε επανάληψη κάποιο νουάρ του ΄40 με ανθρώπους που κρατούν το πιστόλι με το ένα χέρι, χαλαρά, και που καταπατούν κάθε κώδικα τυπικής ηθικής για μιαν καταστροφική γυναίκα, για μια Τσιτσανική τρελή, για μια Κυρία με μοναδικό νόημα. Είμαι σίγουρος πως είσαι εκεί, πως η Φωκίωνος τ’ ουρανού ζητωκραυγάζει που επέστρεψες και πως ένα κάτασπρο πιάνο σε περιμένει να παίξεις τη μαγική “Decadenza” σου για κείνους που καταλαβαίνουν. Θα είμαι πάντα ένας απ’ αυτούς. Κι όταν το “Ροζικλαίρ” θα ξαναπροβάλει το “Big Sleep” θέλω να μου κρατήσεις μια θέση δίπλα σου: Θα είμαι εκεί».

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης παρέμεινε μέχρι το τέλος ένας φτωχός και μόνος καουμπόι, όπως ο αγαπημένος του ήρωας Λούκι Λουκ, τις περιπέτειες του οποίου λάτρεψε. Ήταν εξπέρ στο να χορεύει rock ‘n’ roll, λάτρευε τη μουσική, παθιαζόταν με τη νωχελικότητα των blues και ανατρίχιαζε με τις ερωτικές μελωδίες του Γούναρη.

Μικρός ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας, μεγαλώνοντας άκουσε ιστορίες από ναυτικούς για εξωτικά λιμάνια και ερωτικές περιπέτειες και μπάρκαρε για λίγο, αλλά τελικά τον κέρδισε η μουσική.

Το περίφημο καλοκαιρινό πάρτι του στην Βουλιαγμένη ήταν ουσιαστικά η πρώτη συναυλία σε χώρο εκτός γηπέδων, μια συνάντηση εκατό χιλιάδων ανθρώπων που για ένα βράδυ ήταν όλοι φίλοι!

Έβγαινε πολύ και όπως είχε πει ο ίδιος, είχε γυρίσει όλα τα μπαρ της Αθήνας απολαμβάνοντας την ζωή και την νύχτα χωρίς να νοιάζεται για το αύριο. Κι αυτό είχε συνέπειες στην υγεία του, χωρίς όμως ο ίδιος να ακούει τους γιατρούς. Έκανε την πρώτη εγχείρηση καρδιάς πριν από είκοσι χρόνια και κάποια χρόνια αργότερα μπήκε ξανά στο χειρουργείο για αφαίρεση όγκου από τους πνεύμονες.

Ο Λουκιανός -«Λούκι» για τους φίλους του- ήταν ένας sui generis καλλιτέχνης που δεν μπήκε ποτέ στα καλούπια του εκάστοτε ρεύματος της εποχής. Προτίμησε να βαδίσει τον δρόμο του, έχοντας δίπλα του την Άννα Βαγενά, τον έρωτα της ζωής του, τις κόρες του και το πιάνο του.