Ανάλυση και απάντηση της Ελλάδας στην συμφωνία Τουρκίας Λιβύης

Η συμφωνία Λιβύης και Τουρκίας, βρέθηκε τελικά στα χέρια των ελληνικών αρχών, οι οποίοι ξεσκόνισαν κυριολεκτικά κάθε λέξη ώστε να βρουν τί ακριβώς έχει συμφωνηθεί και πόσο δεσμευτικό είναι.

Μπορεί το κείμενο να ονομάζεται Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) αλλά αποτελεί συμφωνία επειδή περιλαμβάνει δεσμευτικές διατάξεις και εσωτερικές διαδικασίες επικύρωσης. Αυτό είναι κάτι που προβλέπεται μόνο σε συμφωνίες.

Το κείμενο αποτελείται από ένα προοίμιο και έξι σύντομα άρθρα. Με αυτά οριοθετούνται οι θαλάσσιες ζώνες των δύο χωρών. Στο κείμενο γίνεται ρητή αναφορά στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ, παρ’ ότι η Τουρκία δεν έχει ανακηρύξει μέχρι σήμερα ΑΟΖ στο Αιγαίο ή στη Μεσόγειο, προφανώς για να μην ανακηρύξει ΑΟΖ και η Ελλάδα. Έχει βέβαια υφαλοκρηπίδα, την οποία δεν χρειάζεται ένα κράτος να ανακηρύξει.

Με το μνημόνιο που έχει ήδη γίνει νόμος του τουρκικού κράτους, εμμέσως ανακηρύσσεται ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ στη Μαύρη Θάλασσα δημιούργησε ΑΟΖ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, στην Ανατολική Μεσόγειο αγνοεί τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας,

Το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζει κατάφωρα το Δίκαιο της Θάλασσας, επειδή δεν αναγνωρίζει στα νησιά υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τους αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα 6 μιλίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τόσο η Τουρκία όσο και η Λιβύη να οικειοποιούνται ελληνική υφαλοκρηπίδα από τον άξονα Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη.

‘Ηδη η κυβέρνηση πήρε την πρώτη σκληρή απόφαση και απέλασε τον Λίβυο πρέσβη στην Αθήνα προκαλώντας αντιδράσεις τόσο στην Τουρκία η οποία έσπευσε να λάβει τον ρόλο του συνηγόρου, όσο και η Λιβύη η οποία θεώρησε ότι είναι απαράδεκτη διπλωματικά μία τέτοια ενέργεια, αγνοώντας όμως το γεγονός πως με την απόφασή της συντάσσεται με την θέση της Τουρκίας και αμφισβητεί κατάφωρα την ελληνική κυριαρχία και το δίκαιο της θάλασσας.