Αποκαλύψεις από Ολάντ για το τύπωμα δραχμών στη Ρωσία

Οι δημοσιογράφοι Ζεράρ Νταβέ και Φαμπρίς Λoμ θεωρούνται δύο από τους πιο έγκριτους ερευνητικούς δημοσιογράφους. Ειδικά ο Νταβέ διαθέτει πλειάδα από «ντοσιέ», όπως αποκαλούν τις σημαντικές υποθέσεις: SwissLeaks, η υπόθεση Ταπί, η υπόθεση Καζακστάν και μια σειρά από αποκαλύψεις και βιβλία σχετικά με τα έργα και τις ημέρες του Σαρκοζί. Από το 2014 δέχεται συνεχώς απειλητικά τηλεφωνήματα για τη ζωή του, ενώ το Δεκέμβριο του 2014 οι απειλές αυτές απευθύνθηκαν και σε μέλη της οικογένειάς του. Από τότε βρίσκεται υπό αστυνομική προστασία, όπως και το έτερον δημοσιογραφικό του ήμισυ, ο Φαμπρίς Λομ.

Ακολουθεί συνέντευξη που έδωσε στο «ΘΕΜΑ» ο Νταβέ.

-Συγχαρητήρια για το βιβλίο σας και την ουσιαστική έρευνα που φαίνεται να έχετε πραγματοποιήσει σε μια σειρά από σχετικά θέματα όπως αυτό της Ελλάδας. Αλήθεια, πόσο καιρό ερευνάτε δημοσιογραφικά το θέμα της Ελλάδας;

-Η έρευνά μας για την Ελλάδα αφορούσε συνολικότερα την οικονομική και πολιτική της θέση, αλλά και τη σχέση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Γάλλο πρόεδρο. Δεν μας ενδιαφέρει το ελληνικό ζήτημα παρά μόνο σε σχέση με τον Φρανσουά Ολάντ -γιατί αυτόν αφορά το βιβλίο μας- και τον βαθμό στον οποίο φαίνεται να έχει διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην πολιτική του καριέρα. Θεωρούμε ότι η έλλειψη εναλλακτικών του Ολάντ τον έφερε κοντά στον Τσίπρα, κυρίως γιατί ήθελε να αποδείξει ότι η Αριστερά δεν έχει άλλες επιλογές πέρα από αυτές που πρότεινε ο ίδιος στον Τσίπρα. Ας μην ξεχνάμε ότι η σχέση που έχει μαζί του μοιάζει με αυτή ενός μεγάλου αδελφού με έναν άτακτο, μικρότερο αδελφό ή με έναν μαθητή που δεν μάθαινε πάντα καλά το μάθημά του. Κατά κάποιον τρόπο, όμως, η μεταξύ τους σχέση ήταν σχέση αλληλοβοήθειας και αλληλεπίδρασης και δεν είναι τυχαία και η φράση του Ολάντ «βοήθα με να σε βοηθήσω». Ήξερε ότι με αυτό τον τρόπο περνάει το μήνυμα στο εκλογικό σώμα της Γαλλίας και της Ευρώπης ότι τα βήματα που μπορούν να κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά είναι περιορισμένα.

-Σε ποιον βαθμό πιστεύετε ότι οι λύσεις που πρότεινε ο Ολάντ ήταν όντως αποτελεσματικές και κατά πόσο νομίζετε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός μπορούσε να έχει ακολουθήσει άλλον δρόμο;

-Δεν ξέρω αν είχε πολλές επιλογές, νομίζω  όμως ότι ο Ολάντ έκανε το παν για να τον βοηθήσει. Πολύ περισσότερα και από αυτά που αναφέρουμε στο βιβλίο. Μπορεί, όπως είπα, οι λόγοι του να ήταν προσωπικοί και πολιτικοί, αλλά στο θέμα της Ελλάδας μέτρησε και η πραγματική αγάπη του για τη χώρα. Ήταν και ένας τρόπος να δείξει ηγετικές ικανότητες και να αναλάβει πρωτοβουλίες όταν στο εσωτερικό η εικόνα του φαινόταν ιδιαίτερα τρωτή. Κατ’ ουσίαν, όμως, αυτό που έκανε στην περίπτωση του Τσίπρα ήταν να παρουσιάσει στους Ευρωπαίους μια διαφορετική εικόνα του Έλληνα πρωθυπουργού από αυτήν που έβλεπαν μέχρι τότε. Τους παρουσίασε έναν φιλοευρωπαίο, ενώ στον Τσίπρα έδειξε πώς να χρησιμοποιεί τα τεχνοκρατικά εργαλεία, να διαμορφώνει συγκεκριμένο πλάνο και να γίνεται σαφής. Οι Ευρωπαίοι, ειδικά μετά το δημοψήφισμα, ήταν ιδιαίτερα καχύποπτοι και αρνητικοί προς τον Τσίπρα. Ο Ολάντ, όμως, κατάφερε να εισηγηθεί διαφορετική στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα και να επιτευχθεί τελικά συμφωνία.

-Θεωρείτε ότι ο Ολάντ ήταν αυτός που άλλαξε γνώμη στη Μέρκελ και αποσόβησε το Grexit;
Νομίζω ότι έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην αλλαγή της στάσης των Ευρωπαίων, οι οποίοι ήταν πάρα πολύ αρνητικοί, ειδικά μετά την απόφαση του Έλληνα πρωθυπουργού να διεξαγάγει δημοψήφισμα. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και ο Ολάντ ήταν παρά πολύ πικραμένος με τον Τσίπρα, για την ακρίβεια ένιωθε «διπλά προδομένος», όπως είχε ο ίδιος δηλώσει. Δεν περίμενε τέτοια προδοσία από τον μαθητή του, να αποφασίσει ερήμην του τη στιγμή που εκείνος τον είχε βοηθήσει με κάθε τρόπο. Γιατί μπορεί στο εσωτερικό ο Τσίπρας να ήταν δυνατός τότε, αλλά στο εξωτερικό δεν είχε πραγματικά καμία άλλη στήριξη πέρα από τον Ολάντ.

-Εσείς ήρθατε καθόλου σε επαφή με τον Έλληνα πρωθυπουργό; Τον συναντήσατε προσωπικά;

-Όχι από κοντά, μόνο τηλεφωνικώς. Για την ακρίβεια, μέσω της μεταφράστριας που μας μετέφερε τα λεχθέντα του. Ήμασταν παρόντες σε μία από τις κρίσιμες συνομιλίες που είχε ο Ολάντ με τον Τσίπρα στο Μέγαρο των Ηλυσίων, στις αρχές Μαρτίου του 2015, ακριβώς μετά την κρίσιμη συνάντηση που είχε ο τότε ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών με τον Σαπέν και μετά την επίτευξη της ενδιάμεσης Συμφωνίας του Φεβρουαρίου. Στην τηλεφωνική αυτή συνομιλία ο Ολάντ τον είχε ενημερώσει ότι είχε αναλάβει πρωτοβουλίες για την επίτευξη της συμφωνίας, είχε συναντήσει ήδη τον Γιούνκερ και του είχε μεταφέρει τις φοβίες των Ευρωπαίων για τη στάση της Ελλάδας. Τους είχε μάλιστα καθησυχάσει αναφορικά με το θέμα της Ρωσίας και τη φιλική στάση των Ελλήνων προς τους Ρώσους. Σε όλες αυτές τις επαφές ο Ολάντ ενημέρωνε ταυτόχρονα τον Τσίπρα και φαινόταν να τον συμβουλεύει με την έγνοια του δασκάλου προς τον μαθητή, του μεγάλου αδελφού προς τον μικρότερο που είχε πάρει άλλον δρόμο.

-Ποια είναι η δική σας γνώμη για τον Τσίπρα σε σχέση με τις επιλογές του; Τι συμπεραίνετε;

-Όπως σας είπα, δεν είμαι ειδικός στο ελληνικό ζήτημα. Εμείς αποσπάσαμε κάποιες πληροφορίες από τον ίδιο τον Ολάντ, παραβρεθήκαμε σε μια σειρά από τηλεφωνήματα, ανταλλάξαμε πληροφορίες. Κυρίως το κάναμε γιατί θέλαμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα όσον αφορά τον Γάλλο πρόεδρο και να πάρουμε μια απάντηση σχετικά με την επιμονή του στο ελληνικό θέμα. Θεωρούμε λοιπόν ότι η ενασχόλησή του με το ελληνικό θέμα έπαιξε έναν κρίσιμο ρόλο στην πολιτική του καριέρα. Όσο για τον Έλληνα πρωθυπουργό, καταλαβαίνω ότι δεν είχε πολλές εναλλακτικές. Σε ένα εχθρικό ευρωπαϊκό περιβάλλον μάλιστα ο Ολάντ ήταν πραγματικά μια μεγάλη βοήθεια -ίσως και η μοναδική- για εκείνον σε πολλά επίπεδα.

-Μιλήσατε με άλλους υπουργούς ή άλλα μέλη της κυβέρνησης για την έρευνά σας; Μήπως σας είπε κάτι κατατοπιστικό η ειδική στα ελληνικά θέματα Αντεά Γκιγιό (δημοσιογράφο της «Le Monde»);

-Όχι, με κανέναν άλλο. Ούτε ζητήσαμε κάποια βοήθεια από την κυρία Γκιγιό, κυρίως γιατί δεν θέλαμε να εστιάσουμε στο ελληνικό ζήτημα εκτός από το σχετικό κεφάλαιο.

-Το περιστατικό με τον Πούτιν θεωρείτε ότι είναι πραγματικό ή είναι υπερβολές του Ολάντ; Ακούγεται κάπως εξωφρενικό για να είναι αληθινό…

-Η αλήθεια είναι ότι ακούγεται εξωφρενικό. Και εμάς μας ξάφνιασε, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στ’ αυτιά μας! Καθώς φαίνεται, είναι απολύτως πραγματικό. Όντως ο Πούτιν μετέφερε στον Γάλλο πρωθυπουργό το αίτημα των Ελλήνων να τυπώσουν δραχμές, επειδή δεν είχαν ειδικό τυπογραφείο! Τουλάχιστον εμείς από την πλευρά μας το τσεκάραμε και δυο και τρεις φορές με τον ίδιο τον Γάλλο πρόεδρο, ο οποίος είναι κατηγορηματικός ότι όντως συνέβη. Από κει και πέρα τι ακριβώς λέει το Κρεμλίνο δεν το γνωρίζουμε γιατί η δική μας πηγή είναι ο Ολάντ. Και εκείνος θεωρεί ότι έχει όντως έτσι.

Σύμφωνα με τον Νταβέ, ετέθη θέμα εικόνας και όχι ουσίας: «Ο Έλληνας πρωθυπουργός ενδιαφερόταν να μη δίνει άλλη εικόνα στον λαό και ο Ολάντ είχε αναλάβει να προστατεύσει αυτή την εικόνα όσο μπορούσε και όπως μπορούσε. (…)  Ο Ολάντ φαινόταν διατεθειμένος να βοηθήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό, του οποίου η εμμονή με το αριστερό στρατόπεδο βρισκόταν στους αντίποδες της δικής του ρεφορμιστικής πολιτικής. Ωστόσο, είχε αναλάβει υποδειγματικά το ρόλο του μεγάλου αδελφού που κηδεμόνευε τον μαθητευόμενό του. “Όμως, ήταν ένας αδελφός κάπως άτακτος, και μερικές φορές απρόσεκτος, ένας αδελφός με επαναστατικές διαθέσεις”, αποσαφήνιζε ο Ολάντ. “Αλλά κάναμε το παν για να τους βοηθήσουμε”, επέμενε. “Ο Τσίπρας ανέλαβε με τη σειρά του να βρει συμμάχους και εταίρους. Ποιοι ακριβώς ήταν οι σύμμαχοι; Εμείς. Εμείς του είπαμε να κάνει μεταρρυθμίσεις, να δώσει πληροφορίες, να κάνει συμβιβασμούς… Κι αυτό ακριβώς έκαναν οι Έλληνες”».

Με το να καταφέρει να κάνει τον Τσίπρα και την Αριστερά να λογικευτoύν, ο Ολάντ κατάφερε να στείλει ένα υποδειγματικό μήνυμα στους αριστερούς ψηφοφόρους και σε όλους όσοι νόμιζαν ότι μπορούν να πετύχουν μια πιο αριστερή πολιτική. Και αυτό ήταν το πολιτικό του κέρδος, αλλά και ο ουσιαστικός λόγος που ασχολήθηκε με τον Τσίπρα ο Ολάντ, τουλάχιστον κατά τη γνώμη των δυο συγγραφέων του βιβλίου.