Υπάρχει συνταγή Μακρόν για την Ελλάδα;

Ο δεύτερος γύρος των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία ολοκληρώθηκε και μετά τον θρίαμβο του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές με την ανάδειξή του στην Προεδρία εναντίον της Λεπέν, επιστεγάζει πλέον την επιτυχία του όντας ο μόνος πολιτικά κυρίαρχος παίκτης στη Γαλλική Δημοκρατία, γεμίζοντας ταυτόχρονα και αισιοδοξία την Ευρώπη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ώστε να παραμείνει ζωντανό το όραμα της ενωμένης Ευρώπης χωρίς ακρότητες και λαϊκισμό.

Πιο συγκεκριμένα, ο Μακρόν κατάφερε να διεμβολίσει όλους τους πολιτικούς χώρους και κυρίως να εξαφανίσει το σοσιαλιστικό κόμμα του πρώην προέδρου Ολάντ, καθώς το νεοσύστατο κόμμα του νέου Προέδρου, έλαβε 43,06% ποσοστό ρεκόρ για νέο κόμμα στη Γαλλία που μάλιστα δεν ανήκει καν στον συντηρητικό ή στον σοσιαλιστικό πυρήνα.

Οι συντηρητικοί αρκέστηκαν σ’ ένα αξιοπρεπές 22,23% ενώ το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν είχε μία μεγάλη αποτυχία, προς ανακούφιση πολλών, καταλήγοντας στο 8,75%, ποσοστό χειρότερο κατά πολύ της επίδοσης των πρόσφατων προεδρικών εκλογών.

Παρά την μεγάλη αποχή, Μακρόν κατάφερε να κατακτήσει την απόλυτη πλειοψηφία της Κάτω Βουλής, έχοντας πλέον τον καταλυτικό λόγο όσον αφορά την εφαρμογή του προγράμματός του, της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και των θέσεων που θα κρατήσει εντός της ΕΕ.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται πλέον μετά τη νίκη Μακρόν και σε επίπεδο κοινοβουλίου, είναι αν αυτό σημαίνει κάτι και για τη χώρα μας, όχι απλά στο πεδίο της συμμαχίας και της υποστήριξης των θέσεων της Ελλάδας, για το δημοσιονομικό και το χρέος αλλά γενικότερα όσον αφορά το πολιτικό, το ιδεολογικό τοπίο και το ζήτημα της διακυβέρνησης.

Είναι δεδομένο, ότι ο Σύριζα τουλάχιστον στην παρούσα μορφή του είναι αδύνατο να παίξει τον ρόλο μιας σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας καθώς υπάρχουν σαφείς αντιφάσεις στο εσωτερικό του για την πορεία που πρέπει να έχει η χώρα με την αντιμνημονιακή ρητορική να κυριαρχεί στον σκληρό πυρήνα καταλήγοντας και σε απόψεις ρήξης με τους δανειστές που φέρνουν τη χώρα εκτός ευρώ και ΕΕ.

Με βάση λοιπόν την υφιστάμενη πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα, ελληνικό φαινόμενο Μακρόν προς το παρόν δεν υπάρχει, θα ήταν όμως πιθανότατα η ενδεδειγμένη λύση για τη χώρα ώστε να ξεφύγει από τον λαϊκισμό και την οπισθοδρόμηση που δεν αφήνει την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων να καρποφορήσουν και να δημιουργήσουν συνθήκες ανάπτυξης.

Αυτό που επί της ουσίας κατάφερε ο Ε.Μακρόν, είναι να μεταφέρει τη συζήτηση από μία ατζέντα ιδεολογικών διαφορών, σε μία συζήτηση πραγματικών αναγκών της Γαλλικής κοινωνίας με ρεαλισμό, θάρρος και χωρίς την προβολή του πολιτικού κόστους.

Ο Γαλλικός λαός εκτίμησε την ειλικρίνεια του νέου πολιτικού και τον φρέσκο αέρα που έφερε στην πολιτική ζωή και του έδωσε την ευκαιρία να κυβερνήσει.

Μπορούμε άραγε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα; Υπάρχει ο ηγέτης που θα συσπειρώσει γύρω του άξια και νέα στελέχη ακόμα και από τις υπάρχουσες παρατάξεις που νιώθουν αυτή τη στιγμή μία μεταρρυθμιστική μειοψηφία στα κόμματά τους;

Η απάντηση προς το παρόν είναι αρνητική, αλλά η κατεύθυνση δεν μπορεί πλέον στην Ελλάδα να είναι ένας αέναος δικομματισμός ανάμεσα σε παλαιά κόμματα ή τον Σύριζα που κατέλαβε την εξουσία ως κόμμα διαμαρτυρίας, έχοντας ως πρότυπη σχολή σκέψης τον κομμουνισμό και την διεθνιστική αριστερά.

Η συνηθισμένη καμπάνια των κομμάτων στην Ελλάδα που όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο στοχεύουν στην ιδεολογική συσπείρωση, φαίνεται να μην συγκινεί πλέον τους πολίτες, αφενός γιατί η διαφορά μεταξύ μιας κεντροαριστερής και κεντροδεξιάς κυβέρνησης είναι δυσδιάκριτες, όταν τα προβλήματα είναι κοινά, οι προτεραιότητες συγκεκριμένες και η επιτροπεία της χώρας μέσα σε αυστηρό πλαίσιο με χρονοδιαγράμματα.

Η χώρα λοιπόν δεν έχει ανάγκη από ένα νέο ιδεολογικό στίγμα, ούτε απαιτείται προηγουμένως η τοποθέτηση σ ένα χάρτη που να παραπέμπει σε παλιά κομματική απόχρωση δεξιάς ή αριστεράς.

Χρειάζεται πάνω απ΄ όλα, σχέδιο, όραμα, οργάνωση, ρεαλισμό, τα κατάλληλα στελέχη για την υλοποίηση των έργων και φυσικά το σημαντικότερο, τον ηγέτη που θα εμπνεύσει και θα δώσει μία νέα δυναμική στην χώρα, απαλλαγμένος από τοξικά φορτία του παρελθόντος.

Όποια και αν είναι η εξέλιξη στη χώρα το επόμενο διάστημα, σίγουρα χρειάζεται κάτι νέο για τους νέους.

Ακόμα και αν δεν υπάρχει σήμερα ο νέος Μακρόν, ένα είναι το σίγουρο, ότι πρέπει να τον εφεύρουμε.

* Ο κ. Μελέτης Ρεντούμης είναι οικονομολόγος τραπεζικός.

Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το www.capital.gr