Τάνια Χριστοδουλίδου: Μία δασκάλα με έργο εναντίον του bullying στα σχολεία

Το News&Life σας παρουσιάζει μία νέα πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη με ένα διαφορετικό πρόσωπο αυτή την φορά που προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης.

Πρόκειται για την Τάνια Χριστοδουλίδου, δασκάλα σε δημοτικό σχολείο της Αττικής, με πολύ σημαντικό έργο απέναντι στον σχολικό εκφοβισμό και στην μετάδοση του μηνύματος καταπολέμησης του bullying ευρύτερα.

Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ είναι μέλος της ομάδας CSI Institute όπου μέσω ομιλιών, ενημερώνει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς για το bullying και το cyber bullying ειδικότερα.

Η συντακτική μας ομάδα, συνάντησε την Τάνια Χριστοδουλίδου η οποία μας παραχώρησε μία ξεχωριστή συνέντευξη για την ζωή της, το έργο της και την κατάσταση με το bullying στην Ελλάδα.

Τάνια, σε καλοσωρίζουμε στο News & Life και σ’ευχαριστούμε προκαταβολικά που δέχθηκες να μας δώσεις αυτή την συνέντευξη.

Ξεκινώντας θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε, που μεγάλωσες, πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια και ποιες οι σχετικές αναμνήσεις σου.

Γεννήθηκα  στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα στην Καλαμαριά, μια περιοχή όμορφη, ήσυχη και δίπλα στη θάλασσα. Πενταμελής και αγαπημένη η οικογένειά, περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί και τρώγαμε όλοι γύρω από το τραπέζι.

 Ήταν τα χρόνια εκείνα που ακόμα τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους της γειτονιάς. Θυμάμαι την μητέρα μου να με φωνάζει από το μπαλκόνι ότι πρέπει να ‘μαζευτώ’ σπίτι κι εκεί εγώ τσινούσα. Μόνο ευχάριστες αναμνήσεις έχω από τα παιδικά μου χρόνια, έτσι όπως πρέπει να έχει κάθε παιδί.

Ευτυχία, γέλια, φίλοι, ασφάλεια, ξεγνοιασιά και πολύ παιχνίδι. Αυτά όλα υπάρχουν πάντα μέσα μου ανεξίτηλα και αυτός θεωρώ πως είναι και ο λόγος που είμαι τόσο αισιόδοξη και αντιμετωπίζω με θάρρος  τη ζωή. Είναι αλήθεια ότι στην παιδική μας ηλικία διαμορφώνεται αυτό που θα γίνουμε στο μέλλον.

Οι σπουδές σου; Έγιναν στην πόλη που μεγάλωσες; Πώς πέρασες τα φοιτητικά σου χρόνια;

Είχα την τύχη και τη  χαρά να σπουδάσω στην πόλη μου, στο Παιδαγωγικό  Τμήμα  Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, από το οποίο αποφοίτησα νωρίτερα  στα 3,5 χρόνια με άριστα .

Ήταν χαρά για εμένα καθώς ήμουν και αυτά τα χρόνια κοντά στην οικογένειά μου και τους καλούς μου φίλους. Παράλληλα βέβαια με τις σπουδές μου, εργαζόμουν σε διάφορες δουλειές part time, οι οποίες μου έφεραν και τα πρώτα μου χρήματα. Η μητέρα μου, μου θύμισε προσφάτως ότι με εκείνα τα πρώτα μου χρήματα της έκανα δώρο το CD της Χάρις Αλεξίου, η οποία αρέσει πολύ και στις δύο.  ‘Αρχιζα να ανεξαρτητοποιούμαι και ένιωθα περήφανη γι’ αυτό.

Πώς επέλεξες το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, ήταν συνειδητή επιλογή ή απλά προέκυψε;

Απολύτως συνειδητή επιλογή. Ο μοναδικός ενδοιασμός μου ήταν με ποιας ηλικίας παιδιά θα επέλεγα να ασχοληθώ. Δηλαδή αν θα γινόμουν νηπιαγωγός, δασκάλα, ή φιλόλογος.  Αγαπώ πολύ τα παιδιά και θαύμαζα πάντα τους δικούς μου δασκάλους. Αυτοί κυρίως ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν να ασχοληθώ με αυτό.

Σήμερα είσαι δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Πώς κρίνεις την κατάσταση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα σήμερα;

Υπάρχει μια συνεχής υποβάθμιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Δυστυχώς η εκάστοτε κυβέρνηση αλλάζει κάθε φορά όσα η προηγούμενη έχει χτίσει. Γίνονται μεταρρυθμίσεις  βασισμένες σε άλλα ευρωπαικά συστήματα (Φινλανδίας, Ολλανδίας, Γερμανίας), οι οποίες όμως δε μπορούν να στηριχθούν στη χώρα μας καθώς δεν υπάρχει το αντίστοιχο υπόβαθρο.

Το επίπεδο της πλειονότητας των εκπαιδευτικών, το φιλότιμο, η αγάπη τους για τα παιδιά, η όρεξη και η διάθεσή τους είναι αυτά στα οποία οφείλεται ό,τι καλό, ποιοτικό και αισιόδοξο γίνεται στη Δημόσια Εκπαίδευση. Πρέπει επομένως να αναβαθμιστεί στη συνείδηση των κυβερνώντων, ο σημαντικός αυτός πόλος στον οποίο στηρίζεται ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα η ανάπτυξη της χώρας.

Στόχος θα πρέπει να είναι η πραγματική μόρφωση των παιδιών, η αληθινή καλλιέργεια, η  Παιδεία ουσίας, η Παιδεία ποιοτικής ζωής  που θα λειτουργήσει ως μοχλός αφύπνισης, ως πηγή διαφωτισμού και ως μόνιμη ασφαλιστική δικλείδα για την αποφυγή στο μέλλον κάθε κρίσης.

Έχεις ασχοληθεί πολύ με το πρόβλημα του bullying στα σχολεία. Τί σε κινητοποίησε για αυτό;

Είμαι εκπαιδευτικός 10 χρόνια στη διάρκεια των οποίων έχω υπηρετήσει σε αρκετά δημόσια σχολεία της χώρας μας. Σε όλα, μα όλα τα σχολεία, είτε αυτό ήταν στο μικρό χωριό του Μακρύ Γιαλού της Κρήτης, είτε στο συστεγαζόμενο σχολείο στο  Γαλάτσι της Αττικής (αναφέρω δύο μέρη στα οποία υπηρέτησα), έβλεπα το ίδιο πράγμα.

Παρατηρώντας προσεκτικά τους μαθητές μου, πρόσεξα πως κάποιοι από αυτούς δεν περνούσαν καλά στο σχολείο, όπως και κάποιοι άλλοι οι οποίοι είχαν ανεξέλεγκτη παραβατική συμπεριφορά. Και οι μεν και οι δε, ήταν σίγουρα παιδιά που χρειάζονταν αγάπη, υποστήριξη και καθοδήγηση.

Επομένως, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσα να μείνω άπραγη συμμετέχοντας στην διαιώνιση του μαρτυρίου τους. 

Άρχισα λοιπόν να ενημερώνομαι με κάθε δυνατό τρόπο για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού διαβάζοντας έρευνες και δημοσιεύματα, αναζητώντας τις παιδαγωγικές μεθόδους σε Ελλάδα και εξωτερικό, διαβάζοντας σχετικά βιβλία και παρακολουθώντας σεμινάρια και ημερίδες για το θέμα αυτό. 

Έτσι ξεκίνησα διάφορες δράσεις εντός και εκτός του σχολείου ώστε να ενημερώσω και να ευαισθητοποιήσω αρχικά τους μαθητές του σχολείου και έπειτα τους γονείς.

Μπορεί πιστεύεις να μειωθεί αισθητά το bullying; 

Φυσικά και μπορεί να περιοριστεί το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και γι’ αυτό αγωνίζομαι. Εάν όλοι μας γνωρίζουμε τί ακριβώς είναι και τί μπορούμε να κάνουμε για την πρόληψη αλλά και την αντιμετώπισή του, τότε είναι βέβαιο ότι πολλά θα αλλάξουν.

Την αλλαγή αυτήν την έχω δει ήδη στους μαθητές μου. Και αυτό είναι κάτι που μου δίνει θάρρος και κουράγιο για να συνεχίσω τον αγώνα αυτόν. Απαιτείται φυσικά η συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών και των γονιών προχωρώντας μαζί προς την ίδια κατεύθυνση με στόχο : μεγαλύτερη ασφάλεια στα σχολεία, περισσότεροι ευτυχισμένοι  μαθητές.

 Θα θέλαμε ένα μήνυμα για τους νέους δασκάλους που βγαίνουν στην περίοδο της κρίσης. Τί θα τους συνιστούσες να προσέχουν;

Οι εκπαιδευτικοί είναι άνθρωποι με ευαισθησίες. Επέλεξαν θα έλεγα να κάνουν ένα λειτούργημα και για να είναι ικανοί να ανταπεξέλθουν στο δύσκολο αυτό έργο σε ένα πλαίσιο με πολλές παθογένειες, θα πρέπει να είναι σε συνεχή εγρήγορση αλλά και σε συνεχή προσπάθεια, ώστε να δώσουν στον κάθε έναν μαθητή τους, όλα εκείνα τα εφόδια  που θα χρειαστεί ώστε να γίνει ένας σωστός, δίκαιος και με ολοκληρωμένη προσωπικότητα πολίτης.

Θα θυμηθώ εδώ μια φράση του Ισοκράτη: « Της παιδείας την μεν ρίζαν είναι πικράν, τον δε καρπόν γλυκύν».

Η καθημερινή επαφή τους με τα παιδιά και η χαρά που θα παίρνουν μέσα από τη σχέση  που θα αναπτύξουν, θα τους ανταμείψει για όλη τους την προσπάθεια.

Ο δάσκαλος φέρνει την ευτυχία στους μαθητές του… και  πιστέψτε με  ισχύει και το αντίστροφο.

 

Ευχαριστούμε πολύ Τάνια για την συνέντευξη στο News&Life και τα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για όλους τους αναγνώστες μας κυρίως για τους γονείς που ανησυχούν για τα παιδιά τους.

Ευχαριστώ και γω για την ευκαιρία που μου δώσατε να ενημερώσω το κοινό σας.