Συμμετοχή της Ελλάδας στον Turkish stream;

Επανήλθε στο προσκήνιο η προοπτική συμμετοχής της Ελλάδας στο project του αγωγού Turk-Stream για τη μεταφορά ρωσικού αερίου στην Ευρώπη, μετά την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας Μόσχας – Αγκυρας για τον αγωγό, ένα έργο που είχε παγώσει λόγω της κρίσης στις σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας και αναθερμάνθηκε μετά την επαναπροσέγγιση των δύο χωρών. Ωστόσο τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρωπαϊκή Ενωση είχαν διαμηνύσει στο παρελθόν την πλήρη αντίθεσή τους στο πρότζεκτ και δεν αναμένεται η στάση τους να έχει διαφοροποιηθεί.

Η συμφωνία προβλέπει την κατασκευή δύο γραμμών, δυναμικότητας 15,75 δισ. κυβικών μέτρων αερίου ετησίως η κάθε μία εκ των οποίων η πρώτη θα καταλήγει στα ευρωπαϊκά παράλια της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα και θα αποσκοπεί αποκλειστικά στην τροφοδοσία της γειτονικής χώρας και η δεύτερη, επίσης δυναμικότητας 15,75 δισ. κυβικών μέτρων, θα συνεχίζει σε τράνζιτ χερσαίο αγωγό ως τα σύνορα με την Ελλάδα, απ’ όπου με έναν νέο αγωγό θα μπορεί να τροφοδοτήσει τη νότια Ευρώπη, την Ιταλία ή/και τα Βαλκάνια.

Η Μόσχα και η Gazprom έχουν επανειλημμένα ξεκαθαρίσει ότι απαρέγκλιτος όρος για να προχωρήσει το ευρωπαϊκό σκέλος του πρότζεκτ είναι οι Βρυξέλλες να δεσμευτούν για την απρόσκοπτη ροή του ρωσικού αερίου μέσω του αγωγού, καθώς οι Ρώσοι δεν θέλουν να βρεθούν ξανά αντιμέτωποι με τα εμπόδια που ύψωσε η Ε.Ε. στο πρότζεκτ South Stream, το οποίο τελικά ματαιώθηκε.

Ταυτόχρονα η ρωσική πλευρά δείχνει έτοιμη να εφαρμόσει τις προϋποθέσεις του «τρίτου ενεργειακού πακέτου» της Ε.Ε., ώστε να μην υπάρχει θέμα ασυμβατότητας του αγωγού με την κοινοτική νομοθεσία. Δεν αρκεί όμως να ξεπεράσει μόνον τα τεχνικά εμπόδια, αλλά θα πρέπει να υπερπηδήσει και τα πολιτικά, κάτι που δεν θα είναι τόσο εύκολο.

Ο South Stream ήταν ο αγωγός που θα μετέφερε ρωσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω της απ’ ευθείας σύνδεσης Ρωσίας- Βουλγαρίας.

Στόχος των Ρώσων ήταν και είναι να παρακάμψουν την Ουκρανία από τη διαδρομή του ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη και βέβαια να μην χάσουν το μερίδιό τους στην αγορά, μία στρατηγική στην οποία αντιτίθενται οι Βρυξέλλες, η Ουάσινγκτον, αλλά και οι κυβερνήσεις των χωρών που επωφελούνται από τη διέλευση του αερίου.