Προβληματισμός από την ξαφνική παραίτηση Κιμούλη από το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος

Ο Γιώργος Κιμούλης αποτελεί ήδη παρελθόν για τον διαχειριστικό οργανισμό του δημόσιου Κέντρου Πολιτισμού στο Φάληρο, πριν καν συμπληρώσει έστω και ένα μήνα ως πρόεδρος της ΚΠΙΣΝ ΑΕ.

Ο κ. Κιμούλης παραιτήθηκε αιφνιδιαστικά την Πέμπτη. Όμως, η απομάκρυνσή του ήταν μάλλον προδιαγεγραμμένη: εσωτερικές συγκρούσεις συμφερόντων στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά και ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του ίδιου, είναι μερικοί από τους παράγοντες που κατέστησαν εξ αρχής προβληματική την επιλογή Κιμούλη για τη θέση του Προέδρου της ΚΠΙΣΝ ΑΕ.

Επίσης, όπως ορίζεται ρητώς στο Καταστατικό της ΚΠΙΣΝ ΑΕ και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο V, άρθρο 16, παράγραφος 5: «ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων Σύμβουλος πρέπει να έχουν  τουλάχιστον πενταετή εμπειρία σε θέση σημαντικής ευθύνης και απαιτήσεων στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα».

Ο Γιώργος Κιμούλης είναι ένας μεγάλος ηθοποιός, θιασάρχης και σκηνοθέτης, με λαμπρή πορεία στον χώρο του θεάτρου. Η αξία του ως καλλιτέχνη είναι αδιαμφισβήτητη και δεν αποκλείεται καθόλου η επιλογή Κιμούλη να ήταν ιδανική για το ΚΠΙΣΝ. Ωστόσο, από καθαρά τυπική άποψη, αναρωτιέται κανείς πώς καλύφθηκε στην περίπτωσή του η καταστατική προϋπόθεση της «τουλάχιστον πενταετούς εμπειρίας σε θέση σημαντικής ευθύνης και απαιτήσεων στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα».

Η παραίτηση του Γιώργου Κιμούλη ήρθε ως αποτέλεσμα της πλήρους διάστασης των δικών του απόψεων με εκείνες του Διευθύνοντος Συμβούλου, Νίκου Μανωλόπουλου.

Ο Γιώργος Κιμούλης καυτηριάζει με επιστολή του τις υπερ-εξουσίες του διευθύνοντος συμβούλου της ΚΠΙΣΝ ΑΕ, κ. Μανωλόπουλου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το ζήτημα που ανέκυψε ήταν η διαφωνία του Κιμούλη με την τακτική του Ιδρύματος Νιάρχου να σχεδιάζει τις δικές του πολιτιστικές δράσεις στο ΚΠΙΣΝ, ανεξαρτήτως εκείνων που είναι προγραμματισμένες ή πρόκειται να προγραμματιστούν από το Κέντρο Πολιτισμού ως δημόσιου οργανισμού.

Η επιστολή του Γιώργου Κιμούλη

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο στοίχημα δυναμικού μετασχηματισμού του πολιτισμικού μας χάρτη. Η τεράστια ευθύνη διοίκησης είχε εξ αρχής ως δεσμευτική παράμετρο την συγκρότηση ενός συλλογικά δημιουργικού και αποφασιστικού Διοικητικού Συμβουλίου το οποίο θα λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια.

Η τελική αποκρυστάλλωση όμως της διοικητικής έκφρασης, προϊόν αναίτιων πολυήμερων «εσωκομματικών διαπραγματεύσεων», απεδείχθη στην πράξη κατώτερη των περιστάσεων. Παρά το συμφωνημένο πλαίσιο, ο διορισμένος εκ του Υπουργείου Οικονομικών διευθύνων σύμβουλος κ. Μανωλόπουλος -πρώην Διευθυντής του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών- υποκαθιστά στην ουσία όλο το Διοικητικό Συμβούλιο εκμεταλλευόμενος τις εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος στις οποίες αρνούμαι να συμμετέχω.

Ως μέλος μιας συλλογικότητας που δεν δύναται να ενεργοποιηθεί τελικώς -παρ’ όλες τις προσπάθειες που κατέβαλα όλον αυτόν τον καιρό- και ενός ασαφούς τοπίου καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αρχίζει να διαμορφώνεται πλέον καθιστώντας σχεδόν απαγορευτικό οποιοδήποτε παραγόμενο έργο εκ μέρους του Κ.Π.Ι.Σ.Ν. ΑΕ, υπέβαλα σήμερα την παραίτησή μου προς το Διοικητικό Συμβούλιο. Σε καμία περίπτωση δεν προτίθεμαι να συμβάλλω στην ακύρωση της δυναμικής του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά ούτε και να συναινέσω σε διαδικασίες που μελλοντικά μπορεί να προκαλέσουν υπόνοιες αδιαφάνειας.

Οι δημόσιες θέσεις δεν είναι επισφράγιση κοινωνικής αποκατάστασης ούτε κάλυψη κάποιου υπαρξιακού κενού. Ναι μεν στήριξα δημοσίως τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί έκρινα πως ήταν η μοναδική λύση εκείνη την περίοδο για τη χώρα μου, αλλά δεν το έκανα για να εγκατασταθώ σε κάποια θέση. Ούτως ή άλλως έχει κατά κόρον γραφτεί πως έχω αρνηθεί αρκετές προτάσεις στο παρελθόν για θέσεις ιδιαίτερα σημαντικές. Ευτυχώς για μένα δεν είμαι ανέστιος. Έχω τον τόπο της τέχνης μου. Εκεί κατοικώ. Ουδέποτε έχω παίξει ρόλο σε πολιτικά παρασκηνιακά παιχνίδια ή σε εσωκομματικές συγκρούσεις, όπως επίσης ουδέποτε υπήρξα παιδί κομματικού σωλήνα. Ας ελπίσουμε, για το καλό όλων και του ΚΠΙΣΝ η παραίτηση αυτή να αναγκάσει τους αρμόδιους να σκεφτούν με μεγαλύτερη προσοχή τον τρόπο λειτουργίας του.

Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω δύο βασικά πράγματα: πρώτον η αξιοπρέπεια δεν έχει ανταλλακτική αξία και δεύτερον όταν ρίχνουμε κάποιον εν γνώσει μας στην αρένα, δεν τον αφήνουμε μόνο του να κοιτάζει τι θα δείξει ο αντίχειρας.

Με εκτίμηση

Γιώργος Κιμούλης