Μία συναυλία για το ραδιόφωνο!!!

Όταν τρεις από τους πολύ αγαπημένους σου καθηγητές συνυπάρχουν πάνω στη σκηνή προς τιμήν του ραδιοφώνου, δεν έχεις παρά να πας. Ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος τραγούδησε, η Μάρθα Τομπουλίδου διηγήθη και ο Δημήτρης Μπουζάνης συνόδευσε στο πιάνο, σε ένα αφιέρωμα για το μέσον, αυτό που μάς κάνει παρέα πολλά- πολλά χρόνια.

Παραμονές των Χριστουγέννων του 1906 στη Νέα Υόρκη μεταδίδεται για πρώτη φορά φωνή και μουσική μέσω ραδιοκυμάτων. Αρχικά, φοιτητές μεταδίδουν δελτία ειδήσεων και μουσικά προγράμματα. Το 1908 αναμεταδίδουν συναυλία από τον Πύργο του Άιφελ, και, το 1910 μία παράσταση με τον Καρούζο από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το ραδιόφωνο και ο Τύπος ανταγωνίζονται μεταξύ τους, καθώς το ραδιόφωνο αποκτά μεγάλο ειδησεογραφικό περιεχόμενο.

Το ραδιόφωνο συνδέεται εντόνως και με το θέατρο. Είναι ένα μέσον που μπορεί να «ταξιδέψει» μεγάλα έργα και μεγάλες ερμηνείες καλλιτεχνών έως τις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Το «αόρατο» θέατρο επιτρέπει στον ακροατή να δημιουργήσει μία εικόνα ήχων μέσω του ακούσματος.

Γενικώς, αποτελεί το μέσον αυτό που μάς έχει διασκεδάσει, ψυχαγωγήσει, ενθαρρύνει, μάς έχει μεταδώσει κακά μαντάτα. Έχουμε αγαπήσει, ερωτευτεί, κλάψει, γελάσει…

Η Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου καθιερώνεται με απόφαση της UNESCO το 2011, έπειτα από πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου. Αυτή δεν είναι άλλη από την 13^η Φεβρουαρίου, ημερομηνία κατά την οποία το 1946 πρωτολειτουργεί το ραδιόφωνο του ΟΗΕ. Σκοπός του εορτασμού είναι η αέναη πρόσβαση στην πληροφόρηση και στην ελευθερία της έκφρασης.

Όλα αυτά μάς παρουσίασαν με ευφάνταστο τρόπο αυτό το τρίο καλλιτεχνών, ξεκινώντας ένα ταξίδι με κομμάτια από το αρχαίο δράμα και την κωμωδία, με όπερα, μιούζικαλς, θέατρο, επιθεώρηση. Μία βραδιά γεμάτη αναμνήσεις και πολλή μουσική. Αναπολήσαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε… Περάσαμε πολύ όμορφα! Μακάρι να επαναληφθεί, και να είναι και πάλι κατάμεστο στο θέατρο του ιδρύματος Θεοχαράκη, που φιλοξένησε μία τόσο σημαντική πρωτοβουλία.

Όσον αφορά στη δική μου εμφάνιση ήθελα να είναι λαμπερή και κομψή. Δημιούργησα λοιπόν, ένα white look με ελάχιστες πινελιές κόκκινου. Ένα λευκό παντελόνι σε ίσια γραμμή Forel με ένα υπέροχο σακάκι Lynne και τοπ vintage.

Από πάνω, εξαιτίας της κρύας βραδιάς, χρειάστηκε να προσθέσω ένα λευκό zara παλτό. Το αγαπημένο μου κόκκινο Valentino Clutch συνδυασμένο matchie- matchie με κατακόκκινες γόβες. Κοσμήματα δεν προτίμησα έντονα… μόνο μικρές πέρλες στα αυτιά, οι οποίες ολοκλήρωσαν το outfit μου.

Ελένης Τσάτσαρη

@elenitsatsari